YAŞANAN ŞAHADETLERİ DOĞRU ANLAMLANDIRABİLMEK
YAŞANAN ŞAHADETLERİ DOĞRU ANLAMLANDIRABİLMEK
0 Yorum
20-08-2021

18 Mayıs 1977’de, Önderliğin “Benim gizli ruhum” dediği ve fiiliyatta da Önderliğin resmi yardımcılığını yürüten Haki Karer arkadaş bir komplo ile katlediliyor. Önderliğe verilmek istenen mesaj çok açık. “Ateşle oynuyorsun, yanarsın!” Önderlik, bu mücadeleye ilk karar verdiğinde zaten ateşle oynanmadan yol alınamayacak denli ciddi bir yola girildiğini fark etmişti. Herkes öfkelidir, bir şeyler yapılmasını dayatırlar. Önderliğin yüreği herkesten fazla yansa da soğukkanlılığını yitirmez. Her eylemi, her duruş ve sözüyle öğretmen olan Önderlik ilk şehidimiz şahsında, şehitlere nasıl yanıt olunması gerektiği konusunda da yol gösterici olur. 

“Her şehadetin içinde bir eksiklik vardır. Anıya bağlı olan, şehidin vasiyetini esas alan, aslında birincil planda o eksikliği gidermekle görevlidir. Ben Haki Karer’in şehadetinde eksikliği hemen şöyle tespit ettim. Ki, Haki’nin az çalışmasından, amaç bağlılığından, onun eksikliğinden ileri gelmiyordu. Amaca -o koşullarda- ve çabaya hepimizden daha fazla bağlıydı ve katılan birisiydi. Ama objektif olarak eksiklik, örgüt yoktu; eksiklik örgütün sürekliliği yoktu. Demek ki benim bu şehadete yapabileceğim en büyük iyilik, hem örgütü yaratmak ve hem de onun sürekliliğini sağlamaktı. Dönem için yerine getirilmesi gereken bu görevleri esas aldık. Şehidin anısına karşılık verdik. Sonuç çok önemli tarihi bir gelişme oldu.” PKK ile süreklileşen örgüt gerçekliğinin yaratılması bu şehadete verilen karşılıktı. Tetikçiler elbette cezalandırıldı ama yanıt çok daha kurumsal ve hamlesel olabilmeliydi; yapılan da bu oldu. 

Diyarbakır Zindanı’nda yaşanan şehadetlere verilen yanıt, gecikmeksizin ülkeye dönüş ve silahlı atılımın başlatılmasıydı. Atılımın 1984’e sarkması Önder Apo’nun hala eleştiri konusu yaptığı bir durumdur. Yine Egîd hevalin şehadetinde yaşanan eksikliği ve karşılığın nasıl verildiğini yıllar önce şöyle belirtiyor Önderlik: “Egîd için hatırlıyorum, şehadetindeki temel eksiklik, o şehadette olası gerçekleşebilecek noksanlık neydi? Gerillalaşamama tehlikesiydi. Benim anı değerlendirmesinde yaptığım tespit, en az ellişer kişilik gruplar halinde gerillayı Kürdistan dağlarında gezdirebilirsek, bu şehidin anısına en uygun karşılığı veririz dedik. Ve bir yıl geçmeden bu civarda gerillayı Kürdistan’da harekete geçirdik. Ondan sonraki gerilla gelişmelerinin kesinlikle Egîd’in anısına amansız bağlılığın bir gereği olarak geliştiğini düşünmelisiniz. O, çok önemli bir görevdi, çünkü gerilla erimek üzereydi. Var olan gruplar her an dağılmakla karşı karşıyaydılar. Tüm gücümüzü ortaya koymasaydık, Egîd’in anısı da hızla hafızalardan silinebilirdi. Ama yüklendik, yıl yıl yüklendik. Sonuç; işte gerillanın bugünkü düzeye gelmesidir. Şehidin anısına sağlam bir karşılık vermenin ne kadar tarihi bir adıma yol açtığını bir kez daha gördük.” Demek ki şehide doğru yanıt vermek yalnızca ahlaki ve vicdani bir zorunluluk olmuyor, aynı zamanda amaç doğrultusunda kazandıran stratejik bir yürüyüş oluyor. 

İlk şehidimiz Haki Karer’den bugüne şehitlerimizin sayısı on binleri buldu. Neredeyse dört parça Kürdistan’da şehit kanlarının sulamadığı toprak parçası kalmadı. Düşman bir gerillayı katledebilmek için yüzbinlerce lira tutarında masrafı göze alıyor, uçaklarını, helikopterlerini, binlerce askerini harekete geçiriyor. Oysa biliyoruz, binlerce yıl önceki savaşlarda bile savaş ahlakı denen bazı kurallar vardı. Bu kuralları ihlal eden yöntemler, silahlar kullanılmaz, savaşa belli dönemlerde ara verilir, taraflarının kendi cenazelerini almalarına olanak tanınırdı.  Devletin çokça övgüsünü yaparak anlattığı Anzak törenleri vardır. 1915 yılında Çanakkale’yi geçerek İstanbul’u işgal etmeyi amaçlayan bu güçlerin önemli bir bölümü çatışmalar esnasında yaşamını yitirir. Binlerce kilometre öteden ve işgal amaçlı gelmişlerdir. İşte bu askerlerin cenazelerinin bir bölümü hala Çanakkale civarında bulunuyor ve kendileri için anıtlar yaptırılmıştır. Bu askerlerin iki kuşak sonra torunları bile her yıl Anzak Koyu olarak isimlendirilen yere gelir, kendi dini ritüellerine göre ayinler düzenler, Avusturalya, Yeni Zelanda, İngiltere devlet yetkilileri de bu törenlere eşlik ederler. TC yetkilileri de işgalci bile olsalar ölen askerlerin hatıralarına ne kadar saygılı yaklaştıklarını reklam edip dururlar. Kürdistan ana toprağımız, anavatanımız. Türkler 1071’de Anadolu’ya gelmeden önce de bu topraklarda kürtler yaşıyordu. Bin yıl şöyle ya da böyle birlikte yaşam söz konusu oldu. Kürdistan ve Kürtlük 1920’lere kadar vardı. 1915’teki işgale birlikte direnilmişti. Ama her ne olduysa, işgalciler baş tacı, buna karşı birlikte direnilen Kürt halkı ayak altı edilmeye çalışıldı. İşgal için gelirken ölenlere anıtlar, her yıl düzenlenen görkemli törenler layık görülürken, Kürdistan’daki işgale, inkara dur demek için direnirken katledilenlere bir mezar toprağı bile çok görüldü, cesetleri kurda kuşa yem edildi. Hala toprakla buluşamamış on binlerce şehidin varlığından söz edilebilir. Mezarsız Kürt önderleri Şêx Seîd, Seyîd Riza ve nicelerine reva görülenler, zulüm zihniyetinin boyutunu göstermesi açısından önemlidir.  

Şêx Seîd idam sehpasında, “Dünya yaşantımın sonu geldi. Ulusum için kurban edildiğimden dolayı pişmanlık duymuyorum. Yeter ki torunlarımız bizi düşmanlarımızın önünde mahcup etmesin” derken bir vasiyet bırakıyordu. Tıpkı diğer arkadaşları gibi. 

 Seyîd Riza’nın bizzat M. Kemal’in yüzüne söylediği ifade edilen, “Sizin oyunlarınızla baş edemedim bu bana dert oldu ama ben de önünüzde diz çökmedim bu da size dert olsun” sözleri gerçek takipçileri için yol gösterici birer emir niteliğindedir.  

Önder Apo, Egîd hevalin 1986’daki şehadetine ilişkin, ‘‘Eğer tüm gücümüzü ortaya koyup hızla yanıt olmasaydık Egîd’in anısı da hafızalardan silinebilirdi” derken, şehitleri yaşatan mücadele gerçekliğine işaret ediyor. Bugün tüm Kürdistan’da binlerce Egîd varsa, yeni doğan çocuklara gururla Egîd ve diğer şehitlerin ismi veriliyorsa yükseltilen mücadele sayesindedir. 1938’de Dersim direnişi katliamla ezilip, kültürel soykırım tüm boyutuyla devreye konulduktan sonra Dersim’de doğan çocukların içinde Kemal, İsmet, Kazım isimlerinin yaygınlığı bu katliam politikalarının aldığı mesafe ile ilgilidir.  

PKK’nin bir intikam ve hesap sorma hareketi olarak ortaya çıkması ile birlikte unutturulmaya çalışılan, toprağa gömüldüğü ve bir daha gün yüzü görmeyeceği düşünülen tüm değerler bir bir ortaya çıkarılmaya başlandı. Şêx Seîd, sadece yaşlıların anılarında acı bir hatıra olarak kalmıştı, en duyarlı insanlarımız bile ancak kulaktan kulağa fısıldayabiliyordu bu direnişi. Seyîd Riza’nın aziz hatırası da ancak bu düzeyde ele alınabiliyordu. Oysaki insanlık tarihinin kıymetli birer abideleriydiler. Ama şunu biliyoruz ki; nice insanlık abidesi hala toprağın altındadır. Emekle, çabayla, uğurlarına verilecek insanlık mücadelesinin yükseltilmesiyle hakkettikleri yere taşırılmayı beklemektedirler. Şêx Seîd ve Seyîd Riza’nın hala huzur içinde yatabilecekleri birer mezarı olmayabilir ama PKK ile birlikte çok güçlü bir şekilde dirildiklerini kim inkar edebilir?  

Heval Egîd’in de hala bir mezarı yok, cenazesinin Newala Qesaba’ya (Kasaplar Deresi) atıldığı söyleniyor. Bedeni yok edince fikriyatı da ortadan kaldıracaklarını düşündüler. Ama asıl olanın ruh olduğunu ve teslim alamadıkça, bedene ne yaparlarsa yapsınlar en fazla kendilerini aşağılayacaklarını göremediler. Bedeni ele geçirince sevinenler, ruhu teslim alamadıklarını görünce çılgına dönerler. Tarih bunun sayısız örnekleriyle doludur. Spartaküs’ten , Bruno’ya , Hallac-ı Mansur’dan, Şeyh Bedrettin’e, Denizlere, Mahirlere, İbrahimlere, Mazlumlara, kadar esir düştükleri halde gözlerindeki feri yitirmeyenler, temel insanlık değerlerinin beslenme kaynakları olarak güç vermeye devam ediyorlar. Onlar eşsiz mücadele ve direnişleriyle rollerini oynadılar, anlamasını bilenler için rollerini oynamaya sonsuza kadar devam edeceklerinden kuşku yoktur. Egemen güçler onları ve temsil ettiği değerleri unutturmaya çalışacaklar, bunda şaşılacak bir şey yok. Unutturamayacaklarını gördükleri anda bu değerlerin içini boşaltmaya, özünden saptırmaya çalışacaklardır. Bu soy değerlerinden beslendiklerini, onlarla aynı idealleri paylaştıklarını iddia edenler nasıl yaşayacak, nasıl bir tutum içinde olacaklardır? Bizler için asıl olan budur. Bu değerler bizler için mazide kalan kıymetli birer hatıra olarak mı güçlenecek yoksa bu günümüzü de aydınlatan dipdiri birer meşale olarak mı değerlendirilecek? İşte bunun için gerçekçi bir muhasebe şarttır. Mikro düzeyde olduğu kadar makro düzeyde de bu muhasebeyi başarıyla gerçekleştirip iradeleşebilenlerin önü açıktır. Toplumsal mücadeleler tarihinden tutalım tekil şehadetlere kadar, doğru ve yanlışlar neydi, duygusallığa ve dogmatizme düşmeden gerçekçi sonuçlar çıkarabilmek ve elde edilen bu sonuçları en yaratıcı ve kararlı bir şekilde uygulayabilmek, şehitlerin de ruhunu şad edecek en doğru tutum olacaktır. 

PKK için “29. isyan” tanımı yapılıyor devlet tarafından. İsyan olarak tanımlanan süreçlerin çoğu aslında imhaya karşı direniş duruşlarıdır. Ama çoğu acımasızca ezilmiştir. En uzun direniş birkaç yılı geçmez, çoğu lokal düzeyde kalmış, önce yalnızlaştırılmış, daraltılmış, sonra boğulmuştur. Şêx Seîd ve Seyîd Riza esaretlerinin hemen ardından, birkaç ay içerisinde idam edilmişlerdir. Diğer direniş önderlerinin başlarına gelenler de biliniyor. Elbette tüm bunların muhasebesi yapılmalıydı ki benzer akıbetlerle karşılaşılmasın. Denizlerin, Mahirlerin, İbrahimlerin şehadetleri için de aynı şey söylenebilir. Önder Apo bu süreçleri ve çıkardığı dersleri, nasıl bir yanıt geliştirdiğini etraflıca anlatmıştır. Birçok parti kaynağında bu değerlendirmelere ulaşılabilir. 

Önder Apo’daki bu yaklaşım, amansız tecrit ortamında, sınırlı bilgi akışı içerisinde dahi derinleşerek sürmektedir. Şehadet gerçeği Önderliğin en fazla üzerinde durduğu konulardan biri olduğu bilinmektedir. Bir şehadet yaşanmışsa ayrıntılara kadar sorarmış. “Nasıl olmuş, nerede olmuş, süreç nasıl gelişmiş?” gibi sorularla mutlaka konuyu tüm yönleriyle öğrenmeye çalışır, analiz edermiş. Bazı eylemler ve şehadet görüntüleri ulaşıyormuş. Böylesi durumlarda sohbet konularından biri mutlaka bu şehadetler olurmuş. Gerillanın eylem anlayışından tutalım, onu böylesi bir eyleme götüren saiklere, komuta yaklaşımına kadar kapsamlı değerlendirmeler yaparmış.  Çoğumuzda şehadete ve şehitlere yaklaşımı duygusallığa ve yüzeyselliğe çakılıp kalma temelindedir. Üzülüyoruz, gözyaşı döküyoruz, onların anısına en güzel şeyleri yazmak ve yaşatmak istiyoruz, fırsatını bulursak intikam amaçlı ölüme koşmayı hedefliyoruz. Ama bunların tümünü kendimize göre yapıyoruz ya da yapmak istiyoruz. Şehitleri yaşatmak, mücadeleyi zaferle taçlandırmak ile mümkünse, zafer kişiliğine, onun pratikçiliğine, örgütçülüğüne, savaşçılığına ulaşabilmek gerekmiyor mu? Teoride buna evet desek de pratiğimiz çoğu zaman kendine görelik düzeyinde seyretmeye devam ediyor. Önderlik de bu yetmez anlayışlarımıza işaret ederek şunları söylemektedir:  “En iyinizin gözünü diktiği şey şerefli ölümdür... Neden böylesiniz? Neden gözünüzü şerefli ölüme dikmek yerine zafere dikmiyorsunuz? Birçoğunuzdaki psikoloji bu. İşte son nefeste adımızı da anarak şehadete koşuyorsunuz. Bunun bende yarattığı psikolojiyi ne kadar hissediyorsunuz acaba? Sonuna kadar layık olacağım ve bu çizgiyi zafere taşıyacağız; yaşamımız, aldığımız nefes bu temeldedir. Bunu sonuna kadar da sürdüreceğiz. Ama istiyorum ki Önderliği, yaşarken esas alın, ona göre yaşayın, pratikleşin. Ben sizden hiçbir zaman böyle bir ölümü istemedim, aksine pratik tedbirlerimiz olmasaydı, birçoğunuz erkenden toprağa düşecekti. Şerefli ölüme göz dikenlerinize sormayayım mı; peki zaferle taçlanmayı bekleyen bu toplumsal sorunlara başarılı çözüm üretecek militanlar nerede, bu işlerin üstesinden kimler gelecek? Bu yaklaşımınız da bir kolaycılık değil mi? Önderliğin yükünü neden başarılı kadro gerçekleşmesine ulaşarak paylaşmayı düşünmüyorsunuz? Böylesi, en doğru olan değil midir?”  

Şehitlerin anılarına verilecek en doğru karşılık örgütlü ve bütünlüklü bir zafer yürüyüşüdür PKK, kırk yılı aşan mücadele gerçekliği içinde fedailiğini defalarca ispatlamış bir harekettir. Önderlikte bu gerçeğe vurgu yaparcasına kırk yıllık savaş gerçekliğimizi tanımlarken, “Komutanını arayan savaş” ifadesini kullanmıştır. Şehidini, yiğidini, fedaisini, emekçisini arayan savaş demiyordu, PKK pratiği bunu sayısız kere ispatlamıştı zaten. Ama Önderlik zaferi yaratacak komuta anlayışına işaret ederek, aynı zamanda tek cümlede kitaplara sığabilecek nitelikte eleştiri ve değerlendirme yapmış oluyordu. Burada iyi niyet, dürüstlük, samimiyet ya da ölümüne bağlı olup olmama adına bir eleştiri yapılmıyor. Ama eksik olan bazı şeylere vurgu yapıldığı kesindir. Kimimizde şu düzeyde, kimimizde bu düzeyde inşa edilememiş komple kişilik! Asıl sorun biraz da burada. “Benim yedi yaşında kendimi kül ederek başardığım, kendimi yeniden yaratma eylemini sizler gerçekleştiremiyorsunuz. Öyle olunca da çoğunuz parçalılığı aşamıyorsunuz. Ortaya çıkan pratiğiniz de parçalı oluyor. Sizde bir türlü gelişmeyen de bu!” Parçalı kişiliklerin, parçalı pratikleşmeleri gibi, değerlendirmeleri de çoğu zaman bütünlüklü olmaz. Bütünü göremeyince, çıkarılan sonuç da kendine göre ve eksik kalmaktadır. Birbirini tekrar eden hatalı sonuçlar üretmesi misali bir durum ortaya çıkar. 

Anma yazılarını okuyoruz; maalesef çoğu duygusallığın ötesine geçemiyor. Şehitlerimizi şiirlerde, öykülerde, roman ve filmlerde anlatalım ama anılarına verilecek en doğru karşılığın örgütlü ve bütünlüklü bir zafer yürüyüşü olduğunu unutmayalım. Şehitler her şeyden çok bizden bunu bekler. Şehitler ve anma sözleri genelde bir arada kullanılır; şehitler için düzenlenen etkinlikler de anma etkinlikleri olarak tanımlanır. Anı, geçmişte kalan hatıralar demektir. Ancak şehitler gerçeğine böyle yaklaşılmaz, en azından böyle yaklaşılmadığı iddia edilir. Yıl dönümlerinde düzenlenen etkinlikler sadece şehidi hatırlama ve hatırlatma eylemi olarak dile gelmez, o çizgide bir mücadele kararlılığının tekrarlandığı platformlar olur. Niyet böyle olsa da pratikleşme buna göre midir diye sorulduğunda, söze değil eyleme bakarak yanıt olma gerçeğiyle karşı karşıya kalırız.  

Kapitalist modernitenin en temel özelliği tüketiciliği ve yüzeyselliği hakim kılmasıdır. Modernitenin bu özelliği bulaşıcıdır, bulaştırabildiği ölçüde kendini güvende hisseder. Birçok değerin içini boşaltması, adet gereği yerine getirilmesi gereken ritüellere dönüştürmesi bu zihniyetin ifadesidir. Anlam yoğunluğu hissedilmiyor ya da anlık, kısa süreli kalıyor, ardından bilinen yaşama geri dönülüyor. Sanki olağan yaşam akışı içinde bir parantez açılmış, o parantezin kısa süreli aralığında duygusal bir etkileşim yaşanmış, parantez kapandıktan sonra yaşam kaldığı yerden devam etmiş! Ağır bir durum ama böyle olup olmadığının göstergesi nasıl yaşadığımız, ne için yaşadığımıza pratikte verdiğimiz yanıtla belli oluyor. Kuantum Bilgeliği ve Tasavvuf adlı kitaptan şöyle bir alıntı yapmak yerinde olur: “Her insan, atom modelindeki elektronlara benzetilebilir. Elektronlar merkezde bulunan bir çekici gücün etrafında belirli yörüngelerde dönerler. Her elektronun kendi yörüngesi bulunur ve keyfi olarak bir yörüngeden diğerine sıçrayamaz. Bunun nedeni elektron enerjisinin süreksiz oluşu ve ancak belli enerji değerlerinde bulunabileceğidir. Elektronun bir yörüngeden diğerine sıçrayabilmesi için belli bir eşik enerjisinin üzerinde enerji alması gerekir. Aldığı enerji eşik enerjisinin üzerinde ise farklı bir yörüngeye aniden sıçrayan elektron derhal aldığı enerjiyi salarak eski yörüngesine döner. Çünkü atomun dengeli bir yapı olarak varlığını sürdürebilmesi için her elektronunun kendisine has olan yörünge içinde hareket etmesi gerekir. İşte, insan da genelde böyledir. Bir konferansa gidip konuşanın dediklerini dinler veya bir konsere gidip müzik dinler ve o ortamdan aldığı enerjinin etkisiyle aniden farklı bir boyuta sıçrama yapabilir. Birden kendini çok mutlu ve aydınlanmış hissedebilir. Aynen, elektronun aldığı enerjinin etkisiyle farklı bir enerji seviyesine sıçrayışı gibi farklı ve yüksek bir gerçeklik katına sıçrayabilir. Bu duruma “hal yaşamak” adı verilir. İnsanlar halden hale geçerler ama bu haller geçicidir. Bulundukları ortamın verdiği enerji ile kısa bir süre üst benlik katına sıçrarlar ama o ortamdan çıktıkları anda eski benlik katları ne ise o kata geri dönerler. Eğer en alt benlik katında iseler, ortamın etkisi geçtiği anda yeniden emir- komuta işleyişi benlikleri ele geçirir ve o katın gerçekliğine geri dönerler.” Bu durumu her birimiz kendimize, çevremizdeki tanıklıklarımıza uyarlayabiliriz. Çeşitli uyarıcı etkilerle, kitap, şiir, film, eylem içinde bulunduğumuz ortamın etkisiyle birdenbire çok farklı bir insan olduğumuzu hissedip, bu etkinin dağılmaya başlamasıyla farklı bir kulvara geçiyorsak, tam da halden hale geçiş anlamına gelen durumu yaşıyoruz demektir. Kendi içindeki insanlığı yitirmemiş her bireyi etkileyecek olan olayların etkisiyle kısa süreliğine yüce duygulara sahip insanlar gibi kendimizi hissetmek bizleri yanıltmamalı. Nerede ve kim olduğumuzu belirleyen esas şey, yaşamımıza yön veren başat duygular ve düşüncelerdir. Bazı değerler ilke ve amaç haline gelmiş midir? Yaşam bu amaca göre mi şekillenmektedir? Duygular, tutkular ve güdüler bunun emrinde midir? Cesurca yüzleşilmesi gereken gerçekler bunlardır. Şehitlerin çizgisini zafere taşıyabilmek için zafer çizgisinin militanlarına ihtiyaç varsa, kendi kendimizle hesaplaşarak böylesi kişilikleri yaratabilme uğraşı içinde bulunmak da şehitlerin anısına verilecek doğru yanıtlardan biridir. 

 Çokça tanık olunmuştur, genellikle Türkiyeli devrimci grupların gerçekleştirdiği şehit anmalarında, saygı duruşu esnasında bir şiar haline gelmiş olan “Vaktimiz yok onların matemini tutmaya / akın var güneşe akın, güneşin zaptı yakın” mısraları yüksek sesle okunur. Burada en çarpıcı ve gerçekten de değerli olan ifade, “Vaktimiz yok onların matemini tutmaya” vurgusu oluyor. Doğrudur, yerindedir, değerlidir, talimattır ve görevdir. Yani ölenler, dövüşerek bir amaç için toprağa düşmüşlerdir ve bu şehadetler özgür, eşit, adil ve demokratik bir yaşamın müjdecisidirler. Dolayısıyla aynı amaçla kavgaya tutuşmuş devrimciler, tabancadan fırlamış bir mermi gibi hedeflerine kilitlendikleri için esas hedef bu amaca ulaşmak olmalıdır. Böylesi mücadelelerde şehitler olur ama durmak olmaz. Hedefe varmak o denli kutsaldır ki, şehitlerin matemini bile tutmaya vakit yoktur; matem zafer gününe bırakılmıştır. Zafer gününde de şehitler manevi olarak orada olacağı için en anlamlı anma ve kutlama birlikte, tüm yitirilenlerle iç içe gerçekleştirilecektir. Zaten toprağa düşenler de “Matemimle uğraşmayın, hedefe yürümeye devam edin, eskisinden daha hızlı, daha güçlü yürüyün” demektedirler. İşte bu şiardaki değerli anlamın bu olduğu ifade edilir. Peki ya yaşanan? İçimizde, dışımızda, o örgütte, bu örgütte, fark eder mi? Kendimizi bu değerler karşısında sorumlu hissediyor, amaç ve hedefler konusunda ortaklaştığımızı düşünüyorsak muhasebeyi de buna göre yapmak durumundayız. İyi niyetli olabiliriz, acılarını yüreklerimizde hissedebiliriz, uğruna toprağa düştüğü amaçlarının gerçekleşmesini de canı gönülden isteyebiliriz ama bu yeterli gelmiyor. Hele de yoldaş olduğumuzu düşünüyorsak! Yoldaşlık sorumluluk yükler, görev yükler, hatırlamaktan çok daha fazlasını zorunlu kılar. O nedenle şehitlere yoldaş olabilmek çok kolay değildir. Vaktimiz yok onların matemini tutmaya, şiarıyla hüzünlenip, heyecanlananlarımızın vakti ne kadar bu amaca göre geçiyor? İster “eski tüfek” olalım, ister yeni. “İyi ama” deyip onlarca, yüzlerce gerekçe sıralanabilir fakat tüm bunların yerine kendimizle yalın ve samimi bir yüzleşmeyi gerçekleştirebilmek belki zor gelebilir ama bir şeyleri değiştirebilme potansiyeli taşıdığından daha devrimci bir tutum olacaktır. “Şehitler ölümsüzdür” deyip, onların ardından biri ölmüş gibi yasa girmek çelişki değil midir? Bedenlerini bir daha göremeyeceğiz, bir daha onlarla fiziken yan yana olamayacağız, bunun özlemini, acısını hep hissedeceğiz; bu doğru ve gayet insani bir duygudur. Onların her birini tek tek çok arayacağız, her birinin bıraktığı boşluğu belki de tüm yaşamımız boyunca hissedeceğiz. Önderliğin Heval Haki’nin şehadetinin ardından döktüğü gözyaşları da bunları anlatıyor zaten. Önderliğin halen şehit arkadaşları özlemle anması, araması, onların yaşarken ölümsüzleşecek denli büyük kişilikleri nedeniyledir. “Kemal sağ olsaydı her şey çok farklı olabilirdi” sözleri kaybın büyüklüğüne yapılan bir atıftır. Hakeza diğer arkadaşlar için de böyle.  En güzel yoldaşların kaybı yürekleri sarsmıyorsa, insanlığımızdan çok şey yitirmişiz demektir. Bu sarsıntı neye yol açıyor, yaşama küsüp içe kapanarak yas tutmaya mı, daha büyük ve örgütlü zafer yürüyüşüne mi? İlkini yapanlar şehitlerin ölümünü kabullenirken, ikincisini yaşamının amacı haline getirenler şehitleri ölümsüz kılanlardır. Şehitlerin yol göstermeye devam ettiği belirtiliyorsa, gösterilen istikamette tek hedef vardır. Zafere ulaşmak! Onların gösterdiği yolda yorgunluk, yılgınlık, sistemiçileşme yoktur. Bu istikamette bir güzergâh izleyenler, yanlış yola girip nefesi erkenden tükenenler olabileceği gibi, tercihini bilinçli bir şekilde böyle yapıp vicdan tatmini amacıyla yıl dönümlerinde şehitler için olağan yaşamlarında kısa bir anma parantezi açanlardır. Şehitlerin yoldaşları güzel sözlerle onları anlatmalı ama en az bunun kadar güzel yaşamayı da becererek onları yaşatabilmelidir, “İşte bunlar Hayrilerin, Kemallerin yoldaşlarıdır” dedirtebilmelidir. Halk eski PKK’lileri arıyor deniyorsa ve PKK’lilik adına halk toplantılarında en güzel sözlerle Hayri ve Kemaller anlatılmakla yetinilip yaşanamıyorsa, halk doğal olarak sorar, “İyi de sen kimsin, sen nesin?” yaşamıyla anlattıklarını tekzip etmek sadece kişinin kendisini basitleştirip, değersizleştirmez. Eğer şehit gerçeğinin tanınmadığı bir topluluk söz konusuysa anlattığı şehitleri de o kitle nezdinde tartışmalı hale getirir. “Şartlar değişti, koşullar değişti” diyerek mevcut temsiliyet sorunu sıradanlaştırılamaz. Değişen şartlar ne olursa olsun mütevazı yaşayarak halkla iç içe olmak, sorunlara halkla birlikte çözüm üretmek, adanmış olmak, bir lokma bir hırka anlayışı ile yaşamak değişir mi? Hakiler, Kemaller “benim evim, benim arabam, benim param” diye başlayan hiçbir cümle kurmamışlar, öyle yaşamamışlar. Bu cümleleri kurabilecekleri yaşamları terk ederek devrimciliğe karar kılmışlar. Gerçek takipçileri hala böyle yaşamaya devam ediyor. 

Şehit gerçekliği en ciddi olunması gereken konuların başında gelmektedir. Ne tek başına duygusallık ve hüzün ne de anlık bir intikam arayışçılığı bu ciddiyetin içini doldurmaya yeter. Önderlik şehit acısını yüreğinde en fazla duyumsayandır ancak moralinden, üretkenliğinden, yaşam enerjisinden ve başarma inancını milyonlara yaymaktan bir an bile geri durmamıştır. Her fırsatı bunun için değerlendirmiş. Her diyalog, her görüşme, her nefes, her söz mücadeleyi daha da büyütme vesilesi haline getirilmiş. “Şehitlerin vasiyetine gereken karşılığı verecek şekilde son nefesine kadar yaşayacağım” sözleri ve yaşama yüklediği anlam, ciddiyetin nasıl olması gerektiği açısından da öğreticidir. Önderliğin, özellikle yetmez pratikler karşısında öfkelendiği, kızdığı doğrudur ama tek bir saniye moralsiz olmamış, tek bir sözü öylesine söylememiş, varlığıyla, yaşamıyla, davranışıyla, sözleriyle, sevgisiyle, ilgisiyle, giyim kuşamıyla örnek düzeyde yaşamış , yaşamaya devam etmektedir. Zaten bu nedenle değil midir ki şehitler son sözlerinde “Önder Apo varsa mücadele yarıda kalmaz” inancını ifade edercesine Önderliğe haykırarak toprağa düşüyorlar. Bu ne kadar gerçekse, bütün yükü Önderliğin sırtına yükleyen yetmez duruşumuz da bir o kadar gerçektir. Şehitler geçmişte kalan bir anı değil, bugünü ve geleceği aydınlatan birer meşale ise buna göre yaşadığını iddia edenlerimizin hem bu aydınlatıcı yolda neleri gördüğünü hem de ne kadar buna göre yaşadığını sürekli bir muhasebe konusu yapması gerekiyor. Sürekli sorgulanması, hatalardan arınma, yeni hedeflerin üzerine daha donanımlı bir yürüyüş demektir. Bunun arayışı ve kesintisiz iradeleşmesi demektir. İşte bu nedenle şehitlerle yürümek devrimci bir yürüyüştür. Bunu başarabildikçe Önderliğin yükünü hafifletme ve şehitlere yoldaş olma çizgisine yakınlaşacağımız açıktır. 

ÖZGÜR EREN
 

YORUM GÖNDER

ZİYARETÇİ YORUMLARI

BENZER KONULAR

EN GÜZEL YOLDAŞLARI ANARKEN

TARİHİ 15 AĞUSTOS ATILIMI ve YARATTIĞI SONUÇLAR

ZAFERE GİDERKEN TOPLUMSAL BİRLİK ANI

MEŞRU SAVUNMA NEDİR?

15 AĞUSTOS ATILIMI KÜRDÜN ÖZGÜR TARİH YAZIMIDIR

ÖNDERLİK GERÇEKLİĞİ

15 AĞUSTOS DESTANI VE KAHRAMAN EGÎT GERÇEKLİĞİ!

ZİLAN BİR FEDAİ GELENEĞİDİR

KDP, TC’NİN SAHADAKİ FAAL KONTRA JİTEMİDİR

ÖNDERLİKSEL PARADİGMANIN ZAFERİ

KÜRT İSYANLARI VE İÇ İHANET

ULUSLARARASI CEZA MAHKEMELERİNDE SAVAŞ SUÇLARI

PKK İRADELEŞEN VİCDANIN HAKİKAT KILAVUZUDUR

BARIŞ GÖRÜŞMELERİ VE TASFİYE SÜRECİ

TALİBAN - AFGANİSTAN

ULUSLARARASI CEZA MAHKEMESİ ROMA STATÜSÜ

ORTADOĞU'DA ÇÖZÜM ARARKEN

VARLIĞIMIZIN TEMİNATI TOPLUMSAL ÖZ SAVUNMA BİLİNCİDİR

ÖNDERLİK PARADİGMASI - ORTADOĞU

BİLGE ÖCALAN BİZLERİ TOPLUMSAL ÖZ SAVUNMAYA ÇAĞIRIYOR

HAKİKAT ARAYIŞI OLAN GENÇLİĞE!

YAŞANAN ŞAHADETLERİ DOĞRU ANLAMLANDIRABİLMEK

HER HAKİKAT ARAYIŞI, HAKSIZLIĞA KARŞI MÜCADELE İLE BAŞLAR

DÜNDEN BUGÜNE AÇLIK GREVLERİ

ZİMANEK

YİĞİTLİK YÜREK İŞİDİR! 

ÖZE YABANCILAŞMA VE İNSANİ DUYARLILIKLAR ÜZERİNE

KÜRT HALKINA KARŞI ULTRA FAŞİZMİN DARBE DİNAMİĞİ DEVREDEDİR

GERASİMOV DOKTRİNİ NEDİR?

OTONOM MÜCADELE-SAVAŞ DÖNEMİ

TÜRKİYE'NİN DİRİ FAŞİZM BELLEĞİ KÜRT HALKINA BİLENİYOR

PKK ÖZGÜRLEŞTİREN BİR ÖZ DİRENİŞ HAKİKATİDİR

DÜŞMAN BİLİNCİ ve DÜŞMANA ÖFKE

ULRİKE MEİNHOF: SİLAHLANMAYAN ÖLÜR, ÖLMEYENLERSE CANLI CANLI CEZAEVLERİNE GÖMÜLÜR

KLASİK SİYASAL AKIMLAR VE DEMOKRATİK TOPLUMCULUK

MAKRO TARİH OLARAK ANNALES F. BRAUDEL VE ABDULLAH ÖCALAN (1. BÖLÜM)

F. BRAUDEL  A. ÖCALAN MEKAN-ZAMAN-SÜRE KAVRAMLARI (2. BÖLÜM)

TEMSİLİ DEMOKRASİ

AFGANİSTAN: KAZANAN KİM KAYBEDEN KİM?

DERSİM'İN TESLİMİYETİ SEÇEN ÇOCUKLARI

DEĞERLER AŞINMASINI ÖZGÜR BİR RUHSAL DİRENİŞ DURDURUR

İMRALI DEMOKRATİK DİRENİŞ ÇİZGİSİ NEYİ İFADE EDİYOR

ŞEHİT CİHAN'I HATIRLAMAK

ISIS started? Turkey attacks Yezidis in Iraq

ÖZEL SAVAŞ TROLLERİNE KARŞI APOCU İDEOLOJİK REFLEKS

ATEŞKES VE ÖCALAN'I SAVUNMAK

TARİHİ TOPLUMSALLIĞIN İSYANI OLARAK HALKLAR ÖNDERİ ÖCALAN

''ADIM ABDULLAH''

AVRASYACI KLİĞİN PKK DÜŞMANLIĞINI DOĞRU KAVRAMAK

ULUS-DEVLETCİLİK VE TOPLUMCULUK

KANLI TOPRAKLARDA BARIŞI YEŞERTEN BİLGE

MİLLİYETÇİLİKTEN DEMOKRATİK ULUSÇULUĞA

DEMOKRATİK SİYASET: TARİHSEL KÖKEN -2-

DEMOKRATİK SİYASET: TARİHSEL KÖKEN -1-

PKK'NİN TASFİYESİ KONSEPTİ - ORTADOĞU

KİTLESELLEŞEN BİR ANTİFAŞİST SOKAK MÜCADELESİ SÜRECİ KARŞILAR

YEREL DEMOKRATİK YÖNETİMLER

DEVLETSİZ YAŞAMAK MÜMKÜN MÜ?

İKTİDAR VE GÜÇ

BİREY TOPLUM ÇELİŞKİSİ VE SÖMÜRGE KİŞİLİK GERÇEKLĞİ (1.BÖLÜM)

BİREY TOPLUM ÇELİŞKİSİ VE SÖMÜRGE KİŞİLİK GERÇEKLİĞİ (2.BÖLÜM)

KUANTUM FİZİĞİNİN SİYASET BİLİMİNE UYARLANMASI (GİRİŞ)

ÖZGÜR YURTTAŞ HAREKETİNİN TEMEL ÖZELLİKLERİ

KÜRTLER VE İHANET

AFGANİSTAN ÜZERİNE

BiREY TOPLUM ÇELİŞKİSİ  VE SÖMÜRGE KİŞİ  GERÇEKLİĞİ (3.BÖLÜM)

“TC JİTEMİ KDP’NİN KÜRDİSTAN DEVRİMİNİ GASP ETME PLANI”

GERÇEK AŞK NEDİR 

KUANTUM FİZİĞİNİN SİYASET BİLİMİNE UYARLANMASI (1.BÖLÜM)

MANKURTLAŞAN TÜRK SİYASETİNİN ÇÖKÜŞÜ

KOMÜNALİTE ÜZERİNE

TÜRKİYE'DE ULUS-DEVLET VE DEMOKRATİK ULUSLAŞMA SÜRECİ -1-

KUANTUM FİZİĞİNİN SİYASET BİLİMİNE UYARLANMASI 2.BÖLÜM

TÜRKİYE'DE ULUS-DEVLET VE DEMOKRATİK ULUSLAŞMA SÜRECİ -2-

KUANTUM FİZİĞİNİN SİYASET BİLİMİNE UYARLANMASI (3.BÖLÜM)

KUANTUM FİZİĞİNİN SİYASET BİLİMİNE UYARLANMASI (4.BÖLÜM)

TÜRKİYE'DE ULUS-DEVLET VE DEMOKRATİK ULUSLAŞMA SÜRECİ -3-

BAYRAK VE ÇOCUK

KUANTUM FİZİĞİNİN SİYASET BİLİMİNE UYARLANMASI (SONUÇ )

HERKESİN BİLDİĞİ 'SIR' DEĞİLDİR! 

MODERNİTENİN  BİTMEYEN PROJESİ: TALİBAN

PKK’NİN GÖRKEMLİ DEVRİM ÇAĞINDA DİRENİŞLE NEWROZLAŞMAK

DEHAKLAŞAN İLKEL MİLLİYEÇİLİK EN TEHLİKELİ İDEOLOJİDİR

ERBİL SEMALARINDA KAMİKAZE DRONE OYUNLARI

TOPLUMSAL YOZLAŞMANIN PANZEHİRİ GENÇLİK ÖNCÜLÜKLÜ DİRENİŞ ve ÖZ SAVUNMADIR! 

ÇALIŞMALARIMIZDA YANLIŞ SİYASALLAŞMALAR

MEŞRULUĞUN KAYNAĞI: AHLAKİ VE POLİTİK TOPLUM

KAPİTALİZM DÜNYANIN SONUDUR

DEMOKRATİK MODERNİTE EKSENİNDE İDEOLOJİK YERELLEŞME (1)

AHLAKİ VE POLİTİK GÖREVLER

İMRALIDA GUANTANAMO ÖZEL NATO HUKUK REJİMİ UYGULANIYOR

SANATÇI HİSSİ SAVAŞÇI HİSSİ

DEMOKRATİK MODERNİTE EKSENİNDE İDEOLOJİK YERELLEŞME (2)

IRAK SEÇİMLERİ ÜZERİNDE TÜRKİYE GÖLGESİ VE GÜNEY PARADOKSU

MUHTEŞEM YALNIZLIK VE BİZ !

AHLAKİ VE POLİTİK TOPLUM BOYUTU (DEMOKRATİK TOPLUM)

DEMOKRATİK MODERNİTE EKSENİNDE İDEOLOJİK YERELLEŞME (3)

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK (1. BÖLÜM)

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK 2.BÖLÜM

HEVAL ŞÜKRÜ'YÜ  UĞURLARKEN

''SOSYALİZMİN KÜRESEL YÜKSELİŞİNDE PKK'NİN ÖNCÜLÜK ROLÜ''

SÖMÜRGE ÜRETİM TARZINDAKİ SINIF ÇELİŞKİSİNİN ANALİZİ 1.BÖLÜM

ANLAM YÜKLÜ ZAMANLARDA 'ÖZGÜR İNSAN'LA DİYALOGLAR

TARİHTEN GÜNÜMÜZE KADININ ÖZ SAVUNMASI 13.BÖLÜM

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK 3.BÖLÜM

SÖMÜRGE ÜRETİM TARZINDAKİ SINIF ÇELİŞKİSİNİN ANALİZİ 2.BÖLÜM

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK 4.BÖLÜM

GÜNEŞ ÜLKESİNDE DİRİLİŞİ ÖNDER APO VE ŞEHİTLER GERÇEKLEŞTİRDİ

PSİKOLOJİK SAVAŞ ÜZERİNE

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK 5.BÖLÜM

“Dijital medya tasfiyeciliğinin zehirleme virüsü”

ÖNDERLİKTE YAŞAM, BİRDEVRİMCİ MÜCADELEDİR

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK (6.BÖLÜM)

PARASTİNA REWA U PARASTİNA CEWHERİ

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK (7. BÖLÜM)

KCK'DEN ULUSLARARASI TOPLUMA 'KİMYASAL SİLAH' MEKTUBU

HDP YÜZDE 15 AMA FAŞİZM VAR KİMYASAL SİLAHLAR VAR

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK 8.BÖLÜM

İSYAN FAŞİZME KARŞI BİR SİVİL ANGAJMAN HAKKIDIR

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK (9.BÖLÜM)

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK (10.BÖLÜM)

AN SERKEFTİN AN SERKEFTİN PKK

DEVRİMCİ KÜLTÜR ve AHLAK 11.BÖLÜM (SON)

KATİLLERDEN HESAP SORMA ZAMANI

İLK SÖZ

3.DÜNYA SAVAŞINDAN ÇIKIŞI SAĞLATACAK TEK GÜÇ DEMOKRATİK HALK DEVRİMİDİR

FAŞİZM TOPLUMU ŞİDDETLE YÖNETMEK İSTER

DÖNEMİN GÖREVİ DEVRİMCİ HALK SAVAŞIDIR

DEVRİMCİ HALK SAVAŞI VE DEMOKRATİK SİYASET

DİRİLİŞTEN KURTULUŞA ÖZGÜRLÜK AŞKI EN TEMEL GÖREVİMİZ

“SEÇİMLERE ENDEKSLENMİŞ ÇÖZÜM BEKLENTİLERİ ÜZERİNE”

ZİHNİYET DEVRİMİ HAKİKAT DİYALOGLARINDA SAKLI

İHANETİN BEDELİ, YOK OLUŞA DOĞRU!

ÖZEL SAVAŞ; BİLİNÇLENEREK, ÖRGÜTLENEREK, DAYANIŞMA İÇERİSİNE GİREREK YENİLGİYE UĞRATILABİLİR

TÜRK DEVLETİNİN PSİKOLOJİK SAVAŞ YÖNTEMLERİ

ÜÇÜNCÜ ÖNDERLİKSEL DOĞUŞ

KÜRTLER DEMOKRATİŞLEŞMENİN ÖNCÜSÜDÜR

DEVRİMCİ EN USTA SANATKÂRDIR

9 EKİM KOMPLOSU 24’ÜNCÜ YILINA GİRERKEN

ÖZGÜRLÜKTEN KORKMAK ESARET GETİRİR

DEVRİMCİ AHLAKİ HÜMANİZMANIN SİYASİ TEMSİLİ

YURTSEVER HALKIMIZA VE DEMOKRATİK KAMUOYUNA!

YURTSEVER KÜRDİSTAN HALKINA VE TÜM KAMUOYUNA

DİJİTAL MEDYADA GÜNDEM ÖNDER ÖCALAN REFERANDUMU

ACIMIZ, BİLİNCE DÖNÜŞEN EYLEMDİR

ÜÇÜNCÜ YOLU ÖRGÜTLÜ VE EYLEMLİ KILMAK

ÖNDERLİĞİMİZİN ÖZGÜRLÜĞÜ YEGANE AMAÇ VE HEDEFİMİZDİR

“DEĞERSİZLİK” AYMAZLIĞI

EMEK VE YAŞAM BAĞLARI

ÖNDERLİK ÇİZGİSİNİN BAŞARISI VE HDP

ÖNDERLİK GERÇEĞİ BÜYÜK BİR EMEK YOĞUNLAŞMASIDIR (1.BÖLÜM)

XELİFAN ŞEHİTLERİ ONURUMUZDUR

MİLİTAN DİLSİZ KONUŞANDIR

ÖNDER APO, BİR HALKIN VAROLMA TARİHİ

ÖNDERLİK GERÇEĞİ BÜYÜK BİR EMEK YOĞUNLAŞMASIDIR (2.BÖLÜM-SON)

ŞİMDİ PKK ZAMANI!

PLATFORM MEVZİDİR,TERK ETMEK SUÇTUR!

ORTADOĞU'DA SUNNİ SEÇİM BLOKLARI İNŞASI

AHLAK FELSEFESİ Mİ VİCDAN FELSEFESİ Mİ?

FAŞİST SALDIRILAR KARŞISINDA NE YAPMALIYIZ?

DEVRİMCİ HALK SAVAŞINI BÜYÜTEREK ‘ÖZGÜRLÜK ZAMANI’ HAMLESİNİ ZAFERLE TAÇLANDIRACAĞIZ

“HAKİKAT AŞKTIR AŞK ÖZGÜR YAŞAMDIR”  “Önder APO”

HAKİKAT PENCERESİNDEN KADRO

SİSTEM KARŞITI HAREKETLER

BİLİM İLE İKTİDARIN BİRLEŞTİĞİ SAHA: DEMOGRAFYA (1.BÖLÜM)

KADIN’I ARAMAK VE HAKİKATİN UMUDUNA ERİŞMEK

AİLE SORUNU VE AİLENİN DEMOKRATİKLEŞMESİNİN ÖNEMİ

ANLAMIN HAKİKAT BİLGELİĞİ

BİLİM İLE İKTİDARIN BİRLEŞTİĞİ SAHA  DEMOGRAFYA (2.BÖLÜM)

HAKİKAT PENCERESİNDEN KADRO (2.BÖLÜM)

KENDİ TOPLUMSALLIĞINI BİZZAT YARATMAYA GİRİŞEN ÖNDER APO

ÖZGÜRLÜK ZAMANI HAMLEMİZİ,ÇÖKERTME PLANI'NI ÇÖKERTMİŞTİR

TÜRK DEVLETİNE KİMYASAL SİLAH KULLANMA AYRICALIĞI

PKK VE ÖNDERLİĞİNE KURULAN NATO GLADİOSU KOMPLOSUNUN ŞİFRESİ: OLOF PALME SUİKASTI

HAKİKAT PENCERESİNDEN KADRO (3.BÖLÜM)

ARTIK SAVAŞIN KARAKTERİ DEĞİŞTİ!

KÜRDÜN TARİHİ ACILARININ DERMANIDIR PKK

HALEPÇE'DEN WERXELÊ'YE KÜRTLERİN KİMYASALLA MÜCADELESİ

RADİKAL DEMOKRASİYİ KÜRTLERDEN ÖĞRENECEĞİZ

SOYKIRIMA KARŞI YENİLMEYEN STRATEJİ

ULUSLARARASI KOMPLO VE DEM DEMA AZADİYÊ HAMLESİ

40 YILLIK MÜCADELE TARİHİNİN ZİRVESİ: ROJAVA KADIN DEVRİMİ

PKK SÖMÜRGECİLERİN BÖLDÜĞÜ KÜRDİSTAN SINIRLARINI BİRLEŞTİRİYOR

KAYALARDA KÖK SALMAKTIR GERİLLACILIK (1.BÖLÜM)

KİMYASAL SİLAHLARIN YASAKLANMASI ÖRGÜTÜ NEDEN SESSİZ?

ÖNDERLİK GERÇEĞİ VE PKK DENEYİMİ

KAYALARDA KÖK SALMAKTIR GERİLLACILIK (2.BÖLÜM)

APOCU MİLİTAN KİŞİLİK (9.BÖLÜM)

KİMYASAL SALDIRILAR İÇİN YERİNDE İNCELEME YAPILSIN

ŞEHİT MEHMET TUNÇ

ZEHİRLİ GAZLAR VE KİMYASAL SİLAHLARIN KULLANIMI VE YASAKLANMASINA DAİR DERLEME 

109 AYDINDAN BM’YE KİMYASAL SİLAH KULLANIMI İÇİN SORUŞTURMA ÇAĞRISI

1923’TEN BERİ SÜREN HAKSIZLIĞA SON VERİN!

APOCU MİLİTAN KİŞİLİK (10.BÖLÜM)

PKK'NİN KURULUŞUNUN ANISINA (1.BÖLÜM)

KOMÜNAL KADIN EKONOMİ DERLEMELERİ – 1

İSYANSIZ YAŞAM KÖLE İNSANI YARATIR

PKK'NİN KURULUŞUNUN ANISINA( 2.BÖLÜM)

APOCU MİLİTAN KİŞİLİK (11.BÖLÜM)

KOMÜNAL KADIN EKONOMİ DERLEMELERİ – 2

“SOSYAL BİLİMLERDE DEVRİM” YOLUNDA TARİHSEL-TOPLUM AKADEMİLERİ

TÜRK DEVLETİNİİN KİMYASAL SİLAH SALDIRILARINA KARŞI HAREKETE GEÇİLMELİ

YAŞADIĞIMIZ ÇAĞDA ÖZGÜRLÜK PROBLEMİNE BAKIŞ

‘ULUSLARARASI SESSİZLİK TÜRK DEVLETİNİN KİMYASAL SİLAH KULLANIMINAZEMİN SAĞLIYOR’

BİZİM ÖYKÜMÜZ BİR HALKIN DİRİLİŞ ÖYKÜSÜDÜR

TANRIÇA STAR'DAN YJA STAR'A KADIN TOPLUMUNU SAVUNUYOR -1-

PKK'NİN KURULUŞUNUN ANISINA (3.BÖLÜM)

APOCU MİLİTAN KİŞİLİK (12.BÖLÜM)

APOCU MİLİTAN KİŞİLİK (13.BÖLÜM)

KİMYASAL SİLAH SALDIRILARININ ARKASINDA HEGOMONİK GÜÇLER VAR

PKK'NIN KURULUŞUNUN ANISINA (4.BÖLÜM)

TANRIÇA STAR'DAN YJA STAR'A KADIN TOPLUMUNU SAVUNUYOR -2-

TÜRK İKTİDARININ ÇIKMAZI, CHP'NİN“AÇILIMI” VE HDP

BUGÜNKÜ GERİLLA RUHU BÊRÎTAN'IN RUHUDUR